ŞİİR PAZARI ŞİİRLERİ(HAM ŞİİRLER)

“Şiir şuurun şiarıdır;Akıl ve izandan tezahür eden edebi(sosyal adaba dair) çok özel,kurallı/kuramlı ve ritmik bir terennüm biçimidir..

Şiirin sayısız ve sınırsız tanımı olmakla beraber-ben şiiri; “Sözün, musikiyle  harmanlanıp-edeple mayalanmış matematiksel ve ritmik bir terennüm biçimi” diye-tanıyıp/tanımlarım..

Çünkü..

Konusu ve şekli nasıl olursa olsun şiir;Bir hesaba/kitaba(Matematiksel ölçüye) dayanan,ritmik(dengeli/ahenkli),coşkulu(Musiki yüklü),ancak-sosyal ve insani fayda ve yarara da endeksli-bir edebiyat(edebi/ahlaki) ürünüdür..

Evet..

İşte-bu manada derlediğimiz/Şiirlerimizden-Bir Demet Şiir..

ALLAH..
ALLAH “kendi ilminden” her bir şeyi yarattı

Ezeli ve ebedi “ZAT’I” görünsün-diye..

 

Her bir şeye “isminin cilvesini” nakşetti;

İlm’ı iradesinin gücü bilinsin-diye..

 

Sonra “akıl/izanı kullarına” bahşetti;

Yaratılış sırrının sırrını çözsün-diye..

 

Ömür boyu “kuluna” hep kendini arattı;

İbretini aklına sarıp yürüsün-diye..

 

İmtihan’a“hasret Ve hicranı” mizan yaptı;

Ki,yaşarken- kulları nefsini tartsın-diye..

 

Ve sonra her kuluna “Ölümü” murat etti;

Ki,dünya zilletinden “ruhu” kurtulsun-diye..

(Yani!!)

Her alemde selam var;Her nakşında-Bismillah;

Hayat/memat iç içe yarattı-Yüce Allah!

(İHB/Pazarı Şiirleri-28 Eylül 2016/Adıyaman)

 

ERKEKLER…

Kadınların peşinden “ömür boyu” koşarlar,
Deli (aygır) misali;Prangalı-Erkekler..
Bir bakışta pusarlar-bir bakışla coşarlar!”,
Kadının varlığında-köleleşmiş-Erkekler..

Ruhunun (VUSLATİNE) ebedi bir zevk arar,
Aklının (HASLETİNE ) meftun/mensup-Erkekler..
Nefsinin(HASRETİNE) fani ömrünü sarar,
Kadının (KUCAĞINA) mecbur/mahbup-Erkekler..

Erkek (Adem) topraktan,Kadın’sa-Adem’dendir,
Halbuki “OL! Sırrı’nın” mahzenidir-Erkekler..
“O İlahi mesaj ki “Kelam-ı Kadim’dendir!”,
Halbuki “O MESAJ’IN” menzilidir-Erkekler!
(İHB-17.Mart.2011-ADIYAMAN)
YOKUŞLAR..

“Dosttan-Dostlara bir hal-ı infilaktır..”

 

Ömrümce hep yürüdüm, hep basamak-basamak;

Ömrümce çıkıverdi yoluma dik YOKUŞLAR,

Her seferde kaybettim “Yaz’a” kalmışken ramak;

Her seferde döküldü başıma en sert kışlar..

 

Yokluğa amadeydim-maksat “VAR’I” aramak;

“Her varlığı sarmıştı sanki granit taşlar!”,

Galiba kaderimdir “YOKUŞLARDA” susamak;

Her varlıkta hasretler,hicranlar-haykırışlar..

 

Yüküm ağırdır benim “mümkün mü!” onu tartmak?

Altında akim kaldı-düştü bedenler/başlar,

Emanet yüküdür bu;Kolay mıdır taşımak?

Direndikçe-yüzümde şaştı /çatıldı kaşlar..

 

Çar/naçar taşıyorum “O” yükü oymak-oymak;

“İçimde hüzün/gahım, yüzümde şen bakışlar”,

Her seferde taş koydu ”MENZİLİME” bir ahmak;

Her seferde ruhumdan söküldü kanlı yaşlar..

 

Lakin durmak “zül” olur, varken “YAR’E” kavuşmak;

“Varken Onun nurundan renk/ahenk sarmaşıklar”,

Var mı sonu düz olan “YOKUŞLARDA” usanmak?

Yürü “yürür” durma git! “DURUR MU HİÇ AŞIKLAR??..

 

Bin kez düşüp/kalksam -(Ah! ),O Sevgiliye varmak;

“EZELİ HASRETİMDİR- EBET NURLU NAKIŞLAR”,

Kul olmanın bedeli-ACI/TATLIYI TATMAK;

Elbet saracak Onu “DÖRT MEVSİM”  karakışlar..

 

Mazeretim var benim! “O” da HAKKA YÜRÜMEK;

O’nadır bu“YOLCULUK!” Bu “DURAKSIZ” kalkışlar,

Ruhumla hep yürümek-Biteviye sürünmek;

Dost’uma “AN’IM” kalsın-Bu “KEFENSİZ” akışlar..

(İHB/Şiir Pazarı Şiirleri-17 Şubat 2016/DATÇA)

 

ADAM..

Adam!

Adam dediğin “Adam Gibi” aşık ve sevdalı olmalı;

Önce Kendini “Haddini-HAKKINI-Ve Halkını” bilmeli,

Sonra nefsine basıp “Hakk’a Ve Halka” yürümeli..

 

Adam’sa!

Adam gibi özü/yüzü  “Aşk’tan” ,gözü/sözü “Meşk’ten” olmalı;

Adem gibi toprak Ve “Havva gibi Aşk-u muhabbet” kokmalı,

Cennetten kovulmaya da-kabul edilmeye de “Eyvallah!” demeli..

 

Yani!

Adam dediğin “Adem Gibi” adam olmalı;

“Adem gibi toprak,Havva gibi kadın kokmalı..”

(İHB/Şiir Pazarı Şiirleri-08 Şubat 2017-İstanbul)

Bu Haberi Gördünmü!

KÜÇÜK ŞEYLER?

“Küçük şeyler büyük şeylere gebedir, ki-Kula; Bazen ala, bazen bela doğurur!” KIYAM/ET! Çalkalandı arş-u ferş,şerha-şerha …

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir