Toprak  Utandı Ama İnsan Utanmadı..!

Çocukluğumuzda bize üç canlı türü öğretilmişti. Bunlar insan, hayvan ve bitkiydi. Zamanla bir türün daha varlığını öğrendik. Bu varlık ne insan, ne hayvan, nede bir bitki adıydı. Buna verilecek bir ad, bir sıfat dahi bulunamadı. Çünkü bunları ne yer nede gök kabul ediyordu.

Bizlere ilk ağıtlarıyla merhaba dedikleri andan itibaren neşe ve sevinç kaynağımız olan ve sonrasında masumane gülüşleriyle dünyayı bize güzelleştiren, anlamlaştıran ve her daim sevgi ve şefkat timsali olan geleceğimiz, yarınlarımız kısacası hayatımızın anlamı göz bebeği çocuklarımız.

Oysa bu günlerde çocuklarla ilgi kaçırılma, istismar, haince ve kalleşçe öldürülme haberleri Ana haber bültenleri başta olmak üzere sosyal medyada gündeme gelen ve ülkemizde büyük bir kitlesel buhran yaratan çocuk istismarı meselesi yüreklerimizde derin yaralar, ahlaktan ve maneviyattan yoksun canilerin dün Özgecanlara, Medinelere yaptıkları vahşet acısını unutmadan bugünlerde yaşadığımız Eylül ve Leyla’ nın başına gelen tarifsiz acılarla yine kahrolduk.

Minik bedenler öldürülürken aslında ben senin sesini duyunca göğsümden güvercin sürüsü gökyüzüne havalanıyor diyen annelerin Işıkları, babaların kalbindeki sevgiler ve bizlerin hayalleri umutları ve geleceğimizde yok oluyor.

Özgecan Aslan cinayetinden sonra yapılan kitlesel eylemler, yorumlar ve beyanatlar sonrasında dahi onlarca şiddet ve saldırı haberlilerinin ardı arkası kesilmeden devam etti. Çocuklarımıza susmamayı öğretelim diye yapılan çağrılar çok güzel ve anlamlıydı. Fakat sonuç yine hüsran yine hüsran oldu. Taşın, toprağın, havanı, suyun dahi utandığı bir anda nedense bazı insan müsveddeleri utanmadı. Şu anda siz bu satırları okuyorken dahi ülkemizin herhangi bir köşesinde birden fazla çocuk istismara uğruyor olabilir.

Bu ülkenin geleceği olan yavrularımızı gözü dönmüş, aşağılık insan müsveddelerinden korumak başta devletimiz olmak üzere bizler hep birlikte bir mücadeleye girişmeli, bu alçakların toplum içine çıkabilecek yüzlerini ortadan kaldırmak için asil ve dik bir duruş sergilemeliyiz.

Bir Afrika atasözünde dediği gibi ” Çocuğunun gözyaşını silmeyen onunla birlikte ağlar ”  sözü bizler için ibretlik bir söz olarak kulağımıza küpe olmalıdır.

Bu Haberi Gördünmü!

İnsanın Çapı, Dostlarının Çapı Kadardır..!

Yazmak isteyip yazamamak gerçekten çok zordur be dostar. Hele hele birde tek çareniz yazmak içinizi …